Abdomen

Drie eigenzinnige Friezen die worden beschreven als punk, garage en grunge: noem het zoals je wilt. Genres zijn niet belangrijk, oordoppen wel. Liveshows zijn energiek, buitensporig, theatraal, chaotisch en ondefinieerbaar, maar vooral heel puur en hard.

Abdomen bouwde veel live ervaring op door support te doen voor bands als Ex-Cult en Bad Breeding, deden mee met Popronde, speelden tijdens Eurosonic en deden shows in UK en Noorwegen. Het debuutalbum ‘Emetophobia’ werd uitgebracht door Geertruida in september 2018 en is opgenomen in Leeds door producer Matt Peel (Pulled Apart By Horses, Autobahn, Eagulls, Bad Breeding). In oktober 2019 verscheen de laatste EP getiteld ‘Rash’.

Kalaallit Nunaat

Combineer een liefde voor noise, post-punk en krautrock en je krijgt de hypnotiserende ‘wall of sound’ die Kalaallit Nunaat heet. De Rotterdammers maken muziek die een koude kelder niet misstaat en versnellen elke show tot een oorverdovende waterval van repetitieve beats en melodieën die samen komen tot een heerlijke onenigheid. De debuut EP ‘Television’ werd goed ontvangen en bezorgde de band een paar keiharde gigs op o.a. Left of the Dial, een Popronde selectie en een nominatie voor de Rotterdam Music Awards.

FFOOSS

Neem het gewoon van ons aan. Het is vrijwel onmogelijk om niet je verstand te verliezen tijdens een FFOOSS concert. Het kamikaze-duo combineert hun liefde voor popcultuur, zelfspot en onverbiddelijke garagerock zodat jij, zonder zorgen, kennis kan maken met je oer-driften. Wees dus niet verbaast als je opeens, met onbloot bovenlijf, midden in een cirkelpit staat. We hebben je gewaarschuwd. 

Moon Moon Moon

Moon Moon Moon, het geesteskind van muzikant Mark Lohman, maakt melancholische indie met in zijn teksten tragikomische beschouwingen op het dagelijks leven. Het afgelopen jaar publiceerde Moon Moon Moon zijn Journal Entries. Vaak genadeloos eerlijk en over actuele onderwerpen; Over de ontmaskering van het trollenleger van Dotan in de Volkskrant of toen Tim Knol vertrok uit de studio van Giel Beelen, maar ook over zijn persoonlijke ervaringen, waarom ie toch niet het podium op is geklommen bij Belle & Sebastian. In alle gevallen begeleid door even creatieve video’s. Behalve voor Moon Moon Moon’s eigen liedjes en Journal Entries, maakte hij ook de video’s voor onder andere Robin Kester en Tim Knol. Voor Tim Knol ontwikkelde Moon Moon Moon zelfs een eigen game. 

Op het podium groeit Moon Moon Moon uit tot een vijfkoppige live-band, dat met innemende composities de scherpe teksten tot leven brengen. Die band is ondertussen één van de meest geboekte bands tijdens de Popronde van dit jaar.

Scram C Baby

Men neme 5 stronteigenwijze Amsterdammers, stopt ze in de Vondelbunker et voilà: je hebt Scram C Baby’s beste plaat uit z’n 27-jarige bestaan. Give Us A Kiss is een plaat waarop alle kwaliteiten van de band meer dan ooit volledig tot hun recht komen.

De godfathers van de Nederlandse indie hebben het allemaal nog: songs, sound en soul. Ook de gekte en speelsheid zijn er –godzijdank- nog steeds, maar worden in strakke banen geleid. Deze keer heeft de band net zo lang muziek en ruzie gemaakt dat twaalf uitverkoren songs konden worden samengeperst tot één brok graniet. Grof en verfijnd, bontgekleurd. 

la loye

la loye, het alt-folk project onder leiding van de 26-jarige Lieke Heusinkveld, onderscheidt zich door subtiele vocalen en elegante, gelaagde melodieën. In haar teksten verkent Heusinkveld de ongebaande paden van het menselijk bewustzijn en dwaalt ze langs de randen van opwindende, donker uitgestrekte en prachtige open vlaktes. Geïnspireerd door de muziek van artiesten als Elliott Smith, Mount Eerie, Radiohead en Big Thief streeft Heusinkveld ernaar diep in haarzelf te graven om met een frisse, soms speelse invalshoek vorm te geven aan haar rauwe emotie.

Met slechts enkele releases is la loye al uitgeroepen tot ‘One To Watch’ door smaakmakers 3voor12, die haar live optreden op de ESNS in 2020 bekroonde tot een van de beste 5 shows van het festival. Verder is er ook brede steun van onder meer Clash Magazine, The Line of Best Fit, Beats per Minute, Volkskrant, Dansende Beren, Crack In The Road, OOR, The Daily Indie, NPO 3FM en NPO Radio 2.

KIEFF

De liedjes van het Leids/Rotterdamse KIEFF zijn tegelijkertijd avontuurlijk en wonderbaarlijk catchy. De opvallende verschijning van het viertal doet je afvragen wat er in hun hoofden omgaat, maar gelukkig maken ze dat op hun single ‘Game Time’ helemaal duidelijk: Ze willen David Hasselhoff zijn. En iedereen die het nummer heeft gehoord, wil nog maar één ding: dat stukje tekst oneindig meeschreeuwen.

Niko

Verwacht bij Niko solide rockdeuntjes die hinten naar de extravagante seventies en de poppy jaren nul. Deze Haagse band, ooit begonnen als solo-project in Los Angeles, bracht in 2018 haar EP ‘You Might Like It, But I Might Just Hate It’ uit. Een cassette vol nummers met gemene gitaarsolo’s en refreinen die je wil meeblèren terwijl je over de snelweg sjeest. Na het spelen van een overvloed aan shows – in studentenkamers, venue’s en festivals zoals Grasnapolsky, Motel Mozaïque en The Life I Live – stoomde de band zich klaar voor de opnames van de EP ‘Melk’ die in augustus 2019 het levenslicht aanschouwde.

Winterdagen

Met zijn project Winterdagen zoekt muzikant en componist Mink Steekelenburg de grenzen van neoklassieke pianomuziek en elektronica op. Dat is echter geen doelstelling an sich: de intentie ligt bij elke release weer op een bepaalde emotie, spanningsboog en sfeer. In 2020 zat Winterdagen ondanks de crisis niet stil, recent verscheen er maar liefst een drietal EP’s.

Single Clearing, uitgekomen op het Londense label Waterway Records in het begin van afgelopen jaarbegint als een ongepolijste lo-fi opname. Geleidelijk aan verweeft Steekelenburg het doffe geluid met wat meer uitgesproken producties en warme synths. Een prachtig verbond tussen het verval en de opbloei. EP Phase In, geproduceerd door componist Maarten Vos, werkt met een palet van analoge synths, cello en piano de illusie dat de aarde stilletjes onder je voeten verschuift. Bij iedere track word je weer wakker op een nieuwe plek.

Steekelenburg put inspiratie uit vele samenwerkingen: voor ieder project werkt hij met nieuwe gelijkgestemde geesten om de onderlinge creativiteit naar een hoger plan te tillen. Geen wonder dat zijn werk zich goed ontleent aan film, dans en theater. Naast shows op bijvoorbeeld Motel Mozaique en Grasnapolsky ontwikkelde Winterdagen performances voor Amsterdam Fringe, Eye Filmmuseum, Boijmans van Beuningen en Centre Pompidou.

Winterdagen’s aankomende langspeler Foarlôn, werd geschreven als gelijknamige audiovisuele voorstelling, die de groep in 2018 tien keer speelde op het Oerol festival. Eerder dat jaar verbleef Winterdagen met een groep van acht Nederlandse, Deense en IJslandse muzikanten op Terschelling om muziek te schrijven geïnspireerd door de desolate winters op het eiland. Het resultaat verscheen op 16 juli dit jaar als album