De Staat zet Paradiso fijn op het verkeerde been

Van onze medewerker Menno Pot
gepubliceerd op 13 februari 2009 13:36, bijgewerkt op 13 februari 2009 13:54AMSTERDAM - ‘Paradiso,’ zei De Staat-frontman Torre Florim, alsof hij zelf niet kon geloven dat hij daar werkelijk stond, weliswaar in de kleine zaal, maar die was wél afgeladen vol. ‘Onze eerste keer. En júllie eerste keer.’
Voor wie in januari niet op Noorderslag in Groningen aanwezig was, zal het inderdaad de eerste kennismaking zijn geweest met Nijmegens nieuwe rocksensatie. Je maakt in Nederland maar zelden mee dat een pril indie-bandje überhaupt zalen uitverkoopt, en het is al helemaal uitzonderlijk dat er al voor aanvang zo’n opgewonden spanning in de lucht hangt.
Het optreden was dan ook bijzonder, net als het sterke debuutalbum Wait For The Evolution. Al na vijf seconden van Sleep Tight begreep je waarom drummer Tim van Delft de bijnaam De Beul heeft. Vooral ritmisch toonde De Staat zich in Paradiso een hermetische en genadeloze band, een band die bovendien songs construeert zoals geen andere band in Nederland dat doet.
Waar lijken ze eigenlijk op, die weerbarstige liedjes, die je altijd minimaal eens op het verkeerde been zetten? Niet zelden moet je aan de ritmiek en de groove van Queens Of The Stone Age denken, de band van de Amerikaan Josh Homme, maar die vergelijking is ook wat ongelukkig, want juist het publiek dat De Staat goed zou kunnen vinden, kon die door die namen wel eens onnodig worden afgeschrikt.
De Staat klinkt opgeruimder, virtuozer, minder zompig, minder chagrijnig. In liedjes als The Fantastic Journey Of The Underground Man en You’ll Be The Leader is het alsof de ‘Queens’ proberen de funky afgemetenheid van de Talking Heads en de gekte van Frank Zappa te benaderen. En net wanneer je dat bedacht hebt, geeft De Staat zich in We’re Gonna Die over aan bluesy honkytonk, en is alles weer anders.
Een sterke, daadkrachtige en creatieve Staat; precies wat je in tijden van recessie nodig hebt.